Pojawiają się takie książki, które początkowo sprawiają wrażenie, że są nie do końca z mojej bajki, jednak zmieniają coś trwałego w sercu. Jedną z takich lektur jest Niebo w kolorze popiołu, którą czytałam dwa lata temu, pisałam o niej tutaj. Wtedy też poznałam bliżej twórczość autorki, s. Benedykty Karoliny Baumann OP, której blog zaczęłam śledzić. I właśnie to miejsce  – jej blog – inspirowało mnie niejednokrotnie. Czasem zatrzymywało na chwilę,

Myślenie magiczne, przesądy, wierzenia. Czy w tym wszystkim jest obecny Bóg, a może to taka sfera, do której Go nie wpuszczamy? Być może jednak też tak, że Bogu świeczkę, diabłu ogarek? Tak, jestem przewrażliwiona. Mam wokół siebie wielu ludzi, którzy mimo tego, że są osobami, które starają się być blisko Boga i Kościoła, nie przywitają się ze mną przez próg. Uśmiechałam się więc złośliwie do tej okładki – przyznaję. Treść

Długo zabierałam się za tę lekturę –  mimo tego, że słyszałam o niej dobre opinie. Jednak we mnie samej było coś, co niekoniecznie chciało dotykać cierpienia. Teraz, gdy zewsząd słyszę o spadających na przedszkola bombach, zaczęłam pytać Jezu, jak sobie radzić z takim cierpieniem?. Przypomniałam sobie też o tej książce… Czy cierpienie ma sens? Jak odnaleźć nadzieję? Ta publikacja pokazuje to bardzo dobrze i prosto. Autor Jeff Cavins prowadzi czytelnika