Gdy sięgałam po książkę Mam na imię Joy. Przeżyłam, wiedziałam jaka jest jej tematyka. Spodziewałam się również tego, jak ogromny ładunek emocjonalny może za sobą nieść… Jednak po jej przeczytaniu na długo odłożyłam ją na półkę, zanim odważyłam się o niej cokolwiek powiedzieć. Joy to młoda mieszkanka Nigerii. Gdy Imade, przyjaciółka siostry – kobieta, z którą chodziła do kościoła (i która miała zostać pastorką!) – proponuje jej wyjazd do Włoch,

Ludzie wielkiej ciszy. Jak żyją współcześni pustelnicy to zapis siedmiu rozmów Jana Nalepy z ludźmi niezwykłymi. Ich niezwykłość nie wypływa z tego, że odcięli się od świata, bo to co w tych rozmowach widzimy, to doświadczenie głębokiego spotkania – z sobą samym, ale i z drugim człowiekiem oraz Bogiem (jeden z rozmówców nie deklaruje żadnej wiary, reszta mówi otwarcie o relacji z Jezusem). Dla mnie owa niezwykłość polega na głębokiej

Nie pamiętam czy kiedykolwiek tak krótki tekst dotknął tak wielu przestrzeni w moim sercu. Mała publikacja, choć wydana tak pięknie, że nad samą okładką można siedzieć długo i kontemplować (widzisz serce dopięte do listka?). Chylę czoła Krzysztofowi Lorczykowi OP za kolejną genialną okładkę i choć nie szata zdobi człowieka, a okładka nie zawsze świadczy o jakości książki, przyznaję, że tutaj połączenie piękna z mądrością treści porywa mnie bardzo. Zraniony świat.